Tıpkı şarkıda dediği gibi ‘Zaman geçiyor-öyle böyle geçiyor-hayat devam ediyor…’ Geçtiğimiz hafta doğum günümdü; bir yaşıma daha girdim. Sevinsem mi üzülsem mi  bilemedim ama şaşkın olduğumu biliyorum.  ?aşkınlığım zamanın hızına dair ‘ Daha dün çocuktum onca yıl ne çabuk  geçti yahu’ şaşkınlığı!

Yaş aldıkça hiç aklıma gelmeyen şeyler yaşıyorum…

Kırk yıl düşünsem saçlarımın beyazlayacağı - kilo alacağım - alıp da veremeyeceğim aklıma gelmezdi!  Bir de  cümleye ‘Bizim zamanımız da’ diye başlayacağım. (Tıpkı eskiler gibi)

Müzik zevkimin değişeceği üstelik pop müzikten başkasını dinlemeyen ben şimdi (pop hariç) her türlü müziği dinleyebileceğim  hiç aklıma gelmezdi!

Gün gelecekte artist posterleri almaktan ve duvarları posterlerle doldurmaktan usanacağım. Bu hiç aklıma gelmezdi!

Patates kızartmasından başka bir şey sevmezdim şimdi kuru bamya hariç her yemeği yiyorum. Pırasayı bile!

Sokakta oyun oynamaktan, çizgi film seyretmekten, şekerden çikolatadan asla vazgeçmem diyordum.  Gene geçmedim. Doğru bilmişim.  Sokağı hariç hepsine devam!

Çocukken zorunuza giden şeyler meğer ne güzel günlermiş…

Okula sabahın köründe gidildiği için çoğu zaman gitmekten zorsunurdum. ?imdi düşününce dünyanın en güzel işiymiş okula gitmek!

Evimiz Kurşunlu Caminin altı, dedemin evi Yeşilova mahallesi/ demirli köprü /palıtların altı. Geniş aile tabirimizle ‘Aşağı ev’.

Aşağı eve  gidilecek dendi mi  Allah canımı alırdı. Benim gözümde sanki Tuz Gölü aşılacak! O kadar  uzak gelirdi. ‘Bu da nereden çıktı şimdi.’ Derdim. Nasıl yürünecek onca yol. Taksimi çağırsalar ne(!)

Büyüyünce mesafelerde kısalıyormuş.  Hızlı gidersen  on - on beş dakika, yavaş gidersen çatlasın yirmi dakika sürer.  Ah şimdi (keşke) dedem yaşıyor olsaydı! Amcalar, yengeler, halalar, enişteler, kuzenler, bütün sülale cümbür cemaat dedemin etrafında toplansaydık! En güzel günlerimizmiş bilememişim!

Bir de çocukken çok korkak oluyor insan…

Büyük sınıflardaki öğrencilerden, (bana hiç kızmadıkları halde) öğretmenlerden (en çokta kadın öğretmenlerden) caminin hocasından, bohçacılardan, teberlerden, Akdeniz diye biri vardı ondan, uzun boylu insanlardan,  dördüncü kattan, elektriklerin kesilmesinden çok korkardım!

Kediden, köpekten, inekten, horozdan, hindiden, kazdan gözümün içine bakan her hayvandan korkardım. Hatta tavuk bile  üstüme üstüme gelse tırsardım. Bu yaşıma kadar epeyce yol kat ettim! Artık sadece kazdan korkuyorum.  

?imdi düşününce çocukça geliyor! Bazı insanları hiç ölmez zannederdim. Örneğin Kenan Evren’i!   Onun o siyah-beyaz televizyonda ruhumuzu karartan görüntüleri asla gitmez belleğimden. Dünya fani,  rütbesi ne olursa olsun herkesler er geç bu dünyadan gidiyormuş!

Arkadaşlıklar geçici dostluklar bakiymiş…

Biz ayrılamayız dediğim bir sürü arkadaşım vardı geriye gönlümde Bedia, Yeşim ve Cennet kaldı ve sonradan tanıştığımız çocuklarımızı beraber büyüttüğümüz canlarım Olcay, Aysun  ve Kaftan ablam ve tabiî ki de Serapcığım . Birde her yaşın insanı Ayşe teyzem var. Kulakları çınlasın hepsinin…

Küçükken kırklı yaşlarında olan insanlar gözüme baya yaşlı  gelirlerdi (hiçte öyle değilmiş) ve sanki benim onların yaşına gelmem  için önümde sonsuz yıllar vardı!

Sonsuz yıllar yokmuş! Bu yaşlara gelinirmiş! Hem de çarçabuk gelinirmiş be!

İşte bir yaşıma daha girdim…

   26 Ekim 2017



 

 
 

Yönetici tarafından yazılan bu haber, 295 defa okunmuştur.